Debaty sejmoweq901 Kadencja

Interpelacja w sprawie wszczęcia postępowania ochronnego przed nadmiernym przywozem na polski obszar celny produktów stalowych wprowadzonego postanowieniem ministra gospodarki z dnia 7 czerwca 2002 r.

   Biorąc pod uwagę opinie środowiska odlewniczego w Polsce, a także wyrażone w Ministerstwie Gospodarki w dniu 14.08.br. na posiedzeniu dotyczącym sprawy objęcia postępowaniem ochronnym surówek, nr kodu PCN 7201 101 10, 7201 10 190, 7201 10 300, 7201 10 900, 7201 20 000, czy nie uznaje pan za konieczne wprowadzenia cła na import tychże za działanie niewłaściwe.    Niniejszym sygnalizuję skutki, jakie dla odlewnictwa może mieć wprowadzenie w życie ww. obowiązku.    Odlewnictwo polskie produkuje ok. 800 tys. ton odlewów rocznie i zatrudnia ok. 30 tys. osób. W roku 2001 odlewnie wyeksportowały 38% produkcji odlewów ze stopów żelaza i 69% odlewów ze stopów metali nieżelaznych. Głównymi kierunkami eksportu są rynki państw UE. W potrzebną do produkcji odlewów ze stopów żelaza surówkę odlewnie zaopatrywały się:    - u jednego polskiego producenta, tj. w Hucie Szczecin SA, która produkuje surówkę w jednym wielkim piecu,    - w polskich firmach prywatnych kupujących surówkę w Rosji, na Ukrainie, w Finlandii, w Czechach i w Niemczech.    Import ten zabezpieczał również (jak okazało się na spotkaniu w Ministerstwie 14.08.br.) potrzeby Huty Częstochowa, która na tymże spotkaniu zgłosiła zapotrzebowanie na surówkę przeróbczą w ilości ponad 100 tys. ton na rok.    Import surówki odlewniczej dawał odlewniom:    1) możliwość wyboru dostawy surówki pod względem potrzeb jakościowych,    2) możliwość wyboru dostawcy ze względu na cenę surówki oraz warunki płatności, np. surówka importowana o składzie Si max - 0,5%, C 3,8 - 4,6%, MN max 0,05%, P max 0,035%, S max 0,012% w cenie niższej o ok. 200 zł za tonę od ceny polskiego producenta,    3) możliwość wyboru producenta zgodnie z procedurami określonymi przez normy ISO (wg tych procedur posiadacz certyfikatów zapewnienia jakości wg ISO jest zobowiązany dokonywać zakupu surowców i materiałów do produkcji na podstawie co najmniej dwóch ofert).    Wszystkie te możliwości zostały przekreślone ww. postanowieniem, które wydaje się, wydano, nie biorąc pod uwagę:    - faktu, że surówka nie jest ˝produktem stalowym˝, tylko surowcem do dalszego przerobu w odlewniach na odlewy, a w hutach na produkty stalowe,    - prawdziwego bilansu potrzeb i ocenionych przez niezależnych ekspertów realnych możliwości produkcyjnych Huty Szczecin SA (produkuje surówkę w jednym wielkim piecu, należy więc brać pod uwagę możliwość jego awarii, niezbędnych przestojów technologicznych itp., które w sposób istotny zmniejszają projektowe zdolności produkcyjne),    - ceny i warunków płatności, jakie może oferować odbiorcom jedyny niezagrożony działaniem konkurencji (import) producent krajowy.    Wprowadzenie w życie postanowienia ministra gospodarki i obciążanie importu surówek odlewniczych cłem ochronnym nawet na 200 dni (tj. ca 7 miesięcy) bez zabezpieczenia tylko dla tej branży bezcłowego kontyngentu na import surówek w ilości 50 tys. ton spowoduje:    1) obniżenie konkurencyjności produkcji odlewniczej, gdyż wprowadzone cło spowoduje wzrost kosztu produkcji w przedziale 10-25%,    2) gwałtowny spadek eksportu odlewów i utratę zagranicznych rynków zbytu,    3) pogorszenie sytuacji ekonomicznej odlewni,    co w efekcie doprowadzi do nieprzewidywalnych jeszcze dziś upadłości, z ich społecznymi następstwami.    Próba poprawy sytuacji ekonomicznej jednego zakładu, tj. Huty Szczecin SA zatrudniającej ok. 400 osób, najprostszą metodą eliminacji konkurencji doprowadzi do pozbawienia możliwości produkcji - w najgorszym scenariuszu - kilkunastu odlewni, które znalazły swoje rynki zbytu w eksporcie i mają szansę funkcjonować.    Wycofanie w całości postępowania ochronnego na surówki (produkt nr 1 ww. postanowienia ministra gospodarki) byłoby w świetle powyższych argumentów właściwe, bowiem już dzisiaj szereg odlewni sygnalizuje:    - niemożność otrzymania surówki od producenta krajowego (Huta Szczecin SA),    - niemożność podniesienia cen odlewów, które zrekompensowałyby wzrost cen surówki (w handlu światowym notuje się tendencje obniżania cen na odlewy),    - wzrost cen złomu (głównie stalowego), którego zwiększenie zużycia w odlewniach obniżyłoby zużycie surówek.    Dodatkowo utrzymywanie ww. postępowania ochronnego przez 200 dni zmusi wiele odlewni eksportujących swoje wyroby do zerwania umów, a tym samym spowoduje utratę z trudem zdobytych rynków zbytu, co nie będzie sprzyjać przedsiębiorczości.    Z poważaniem    Poseł Barbara Marianowska    Warszawa, dnia 10 września 2002 r.